Justyna Smoleń urodziła się w 1988 roku w Nowym Sączu. Ukończyła Wydział Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Leszka Misiaka (2008–2013). Doktorat zrealizowała na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie (2014–2018).
Tworzy w zakresie malarstwa i rzeźby, a także realizuje obiekty i instalacje. Mieszka i pracuje w Krakowie. Wraz z Radkiem Szlęzakiem prowadzi artist-run space Rooter.
Jej prace były prezentowane na wystawach indywidualnych i zbiorowych w instytucjach, w tym: Zamek Królewski w Warszawie, MOCAK Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie, Muzeum Narodowe w Krakowie, MODEM Centrum Sztuki Współczesnej w Debreczynie, Polski Instytut w Düsseldorfie, BRAUNSFELDER w Kolonii, Muzeum Współczesne Wrocław, Bunkier Sztuki w Krakowie, Rondo Sztuki w Katowicach, BWA Katowice, BWA Wrocław, Galeria Miejska we Wrocławiu, Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej w Ustce, BWA SOKÓŁ w Nowym Sączu, BWA Galeria Sanok, Galeria Szara Kamienica, Galeria Potencja oraz Fundacja Piana w Krakowie.
Laureatka Grand Prix 4. przeglądu Świeża Krew Młoda Sztuka we Wrocławiu (2014) oraz Grand Prix 10. Międzynarodowego Festiwalu Wydarzeń Józefa Szajny w Tczewie (2009). Otrzymała również stypendia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2015) oraz Miasta Krakowa (2017).
Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych oraz w zbiorach instytucji publicznych, w tym Dolnośląskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych we Wrocławiu, MOCAK Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie oraz Galerii Bunkier Sztuki w Krakowie.
Smoleń tworzy obrazy, obiekty przestrzenne, rzeźby oraz kolaże z porcelany.
Obszar jej zainteresowań twórczych obejmuje zjawiska natury, badanie relacji człowieka z przyrodą oraz mitologię. W swojej praktyce artystycznej szczególne miejsce zajmuje dla niej pojęcie fragmentu jako pola twórczej inspiracji. Jej metoda twórcza opiera się na dekonstrukcji przedmiotów znalezionych, na podstawie których artystka tworzy nowe, hybrydyczne jakości artystyczne w dziedzinie ceramiki przekształcając ich pierwotne znaczenia.
Jej malarstwo często odwołuje się do języka minimalistycznej abstrakcji, wykorzystując materialne właściwości farby do budowania charakteru pracy. Punktem wyjścia jest fragment przestrzeni naturalnej, który organicznie rozrasta się w wielu kierunkach. Prace te podejmują próbę wizualnego ukazania zarówno pustki, jak i nieskończonej wielości wizji zawartych w jednym obiekcie.
